Analiza wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Samoocena SES

Niniejszą analizę i raport opisowy wykonano w Systemie Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego - SZTOS (Hryniewicz, Milewska, 2023). Wizualizację wyników przeprowadzono z wykorzystaniem pakietu graficznego “ggplot2” (Wickham, 2016). W celu weryfikacji wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Samoocena SES, przeprowadzono jednoczynnikową analizę porównań w układzie dla prób niezależnych. W analizie wzięło udział N = 303 obserwacji w 3 grupach. W grupie Podstawowe, Średnie, Wyższe, było odpowiednio n = 36, 120, 147 badanych obserwacji, co stanowiło następujący % całej badanej próby: 11.90, 39.60, 48.50.

Analiza testem Levene’a (Levene, 1960) wykazała, że nie zostało spełnione założenie o równości wariancji w testowanych grupach, F(2; 300) = 10.25: p < 0.001 Zmienność wyników w badanych grupach była istotnie różna.

Ze względu na nierówność wariancji zmiennej Samoocena SES między badanymi grupami, zastosowano poprawkę Welcha (Welch, 1951) na nierówność wariancji. Analiza wykazała istotny wpływ zmiennej Wykształcenie na wyniki zmiennej Samoocena SES, F(2; 137.92) = 250.21; p < 0.001; Ω² = 0.37. Współczynnik omega kwadrat Ω² wykazał, że zmienna Wykształcenie wyjaśniała około 37% zmienności wyników zmiennej Samoocena SES. Dokładna analiza porównań wielokrotnych parami wykonana metodą Tukeya (Mallows i Tukey, 1991) i współczynnika siły efektu d-Cohena (Cohen, 1988) wykazała, że różnice między grupami:

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Samoocena SES w grupie Wyższe było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.22; SD = 0.76 vs M = -1.67; SD = 0.41 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 3.10)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Samoocena SES w grupie Średnie było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.23; SD = 0.9 vs M = -1.67; SD = 0.41 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 2.72)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Wyższe nie była istotna statystycznie p = 0.988. Średnie nasilenie wyników zmiennej Samoocena SES w grupie Średnie było statystycznie podobne w porównaniu do wyników w grupie Wyższe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.23; SD = 0.9 vs M = 0.22; SD = 0.76 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.01)

Wyniki analizy przedstawia tabela i rysunek nr 1.

Tabela nr 1

Statystyki opisowe dla zmiennej Wykształcenie pod względem zmiennej Samoocena SES

Grupa	n	Min	Max	M	SD	SE	Ranga
Podstawowe	36	-2.72	-1.22	-1.67	0.41	0.07	18.5
Średnie	120	-1.13	2.94	0.23	0.90	0.08	168.5
Wyższe	147	-1.13	2.33	0.22	0.76	0.06	171.2

Nota: Całkowita ilość badanych obserwacji: N = 303 ; Grupa = zmienna niezależna Wykształcenie ; Min = Wartość minimalna; Max = Wartość maksymalna; M = Średnia arytmetyczna; SD = Odchylenie standardowe; SE = Błąd standardowy średniej; Ranga = Średnia ranga dla grupy.

Rysunek nr 1

Oddziaływanie zmiennej Wykształcenie na zróżnicowanie wyników zmiennej Samoocena SES

Nota: Wąsy błędów na poziomych słupkach przedstawiają błędy standardowe średnich w grupach: Podstawowe, Średnie, Wyższe. Zachodzące na siebie linie wąsów między słupkami przedstawiają podobieństwo wyników w badanych grupach pod względem zmiennej Samoocena SES. Natomiast, linie wąsów nie zachodzące na siebie przedstawiają istotne różnice między grupami pod względem Samoocena SES.

Analiza wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Poczucie skuteczności GSES

Niniejszą analizę i raport opisowy wykonano w Systemie Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego - SZTOS (Hryniewicz, Milewska, 2023). Wizualizację wyników przeprowadzono z wykorzystaniem pakietu graficznego “ggplot2” (Wickham, 2016). W celu weryfikacji wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Poczucie skuteczności GSES, przeprowadzono jednoczynnikową analizę porównań w układzie dla prób niezależnych. W analizie wzięło udział N = 303 obserwacji w 3 grupach. W grupie Podstawowe, Średnie, Wyższe, było odpowiednio n = 36, 120, 147 badanych obserwacji, co stanowiło następujący % całej badanej próby: 11.90, 39.60, 48.50.

Analiza testem Levene’a (Levene, 1960) wykazała, że zostało spełnione założenie o równości wariancji w testowanych grupach, F(2; 300) = 1.24: p = 0.290 Zmienność wyników w badanych grupach była podobna.

Ze względu na nierówność wariancji zmiennej Poczucie skuteczności GSES między badanymi grupami, zastosowano poprawkę Welcha (Welch, 1951) na nierówność wariancji. Analiza wykazała istotny wpływ zmiennej Wykształcenie na wyniki zmiennej Poczucie skuteczności GSES, F(2; 90.28) = 14.32; p < 0.001; Ω² = 0.13. Współczynnik omega kwadrat Ω² wykazał, że zmienna Wykształcenie wyjaśniała około 13% zmienności wyników zmiennej Poczucie skuteczności GSES. Dokładna analiza porównań wielokrotnych parami wykonana metodą Tukeya (Mallows i Tukey, 1991) i współczynnika siły efektu d-Cohena (Cohen, 1988) wykazała, że różnice między grupami:

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Poczucie skuteczności GSES w grupie Wyższe było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.1; SD = 0.9 vs M = -1.01; SD = 1.26 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 1.01)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Poczucie skuteczności GSES w grupie Średnie było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.18; SD = 0.85 vs M = -1.01; SD = 1.26 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 1.11)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Wyższe nie była istotna statystycznie p = 0.741. Średnie nasilenie wyników zmiennej Poczucie skuteczności GSES w grupie Średnie było statystycznie podobne w porównaniu do wyników w grupie Wyższe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.18; SD = 0.85 vs M = 0.1; SD = 0.9 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.09)

Wyniki analizy przedstawia tabela i rysunek nr 2.

Tabela nr 2

Statystyki opisowe dla zmiennej Wykształcenie pod względem zmiennej Poczucie skuteczności GSES

Grupa	n	Min	Max	M	SD	SE	Ranga
Podstawowe	36	-2.26	2.70	-1.01	1.26	0.21	70.6
Średnie	120	-2.00	1.96	0.18	0.85	0.08	167.2
Wyższe	147	-2.00	1.96	0.10	0.90	0.07	159.5

Rysunek nr 2

Oddziaływanie zmiennej Wykształcenie na zróżnicowanie wyników zmiennej Poczucie skuteczności GSES

Nota: Wąsy błędów na poziomych słupkach przedstawiają błędy standardowe średnich w grupach: Podstawowe, Średnie, Wyższe. Zachodzące na siebie linie wąsów między słupkami przedstawiają podobieństwo wyników w badanych grupach pod względem zmiennej Poczucie skuteczności GSES. Natomiast, linie wąsów nie zachodzące na siebie przedstawiają istotne różnice między grupami pod względem Poczucie skuteczności GSES.

Analiza wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Objawy depresyjne BDI

Niniejszą analizę i raport opisowy wykonano w Systemie Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego - SZTOS (Hryniewicz, Milewska, 2023). Wizualizację wyników przeprowadzono z wykorzystaniem pakietu graficznego “ggplot2” (Wickham, 2016). W celu weryfikacji wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Objawy depresyjne BDI, przeprowadzono jednoczynnikową analizę porównań w układzie dla prób niezależnych. W analizie wzięło udział N = 303 obserwacji w 3 grupach. W grupie Podstawowe, Średnie, Wyższe, było odpowiednio n = 36, 120, 147 badanych obserwacji, co stanowiło następujący % całej badanej próby: 11.90, 39.60, 48.50.

Analiza testem Levene’a (Levene, 1960) wykazała, że zostało spełnione założenie o równości wariancji w testowanych grupach, F(2; 300) = 1.18: p = 0.309 Zmienność wyników w badanych grupach była podobna.

Ze względu na nierówność wariancji zmiennej Objawy depresyjne BDI między badanymi grupami, zastosowano poprawkę Welcha (Welch, 1951) na nierówność wariancji. Analiza wykazała istotny wpływ zmiennej Wykształcenie na wyniki zmiennej Objawy depresyjne BDI, F(2; 101.48) = 65.62; p < 0.001; Ω² = 0.27. Współczynnik omega kwadrat Ω² wykazał, że zmienna Wykształcenie wyjaśniała około 27% zmienności wyników zmiennej Objawy depresyjne BDI. Dokładna analiza porównań wielokrotnych parami wykonana metodą Tukeya (Mallows i Tukey, 1991) i współczynnika siły efektu d-Cohena (Cohen, 1988) wykazała, że różnice między grupami:

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Objawy depresyjne BDI w grupie Wyższe było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.17; SD = 0.85 vs M = -1.43; SD = 0.78 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 1.96)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Objawy depresyjne BDI w grupie Średnie było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.22; SD = 0.87 vs M = -1.43; SD = 0.78 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 2.00)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Wyższe nie była istotna statystycznie p = 0.856. Średnie nasilenie wyników zmiennej Objawy depresyjne BDI w grupie Średnie było statystycznie podobne w porównaniu do wyników w grupie Wyższe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.22; SD = 0.87 vs M = 0.17; SD = 0.85 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.06)

Wyniki analizy przedstawia tabela i rysunek nr 3.

Tabela nr 3

Statystyki opisowe dla zmiennej Wykształcenie pod względem zmiennej Objawy depresyjne BDI

Grupa	n	Min	Max	M	SD	SE	Ranga
Podstawowe	36	-2.72	0.78	-1.43	0.78	0.13	39.3
Średnie	120	-1.43	2.72	0.22	0.87	0.08	169.8
Wyższe	147	-1.43	2.72	0.17	0.85	0.07	165.1

Rysunek nr 3

Oddziaływanie zmiennej Wykształcenie na zróżnicowanie wyników zmiennej Objawy depresyjne BDI

Nota: Wąsy błędów na poziomych słupkach przedstawiają błędy standardowe średnich w grupach: Podstawowe, Średnie, Wyższe. Zachodzące na siebie linie wąsów między słupkami przedstawiają podobieństwo wyników w badanych grupach pod względem zmiennej Objawy depresyjne BDI. Natomiast, linie wąsów nie zachodzące na siebie przedstawiają istotne różnice między grupami pod względem Objawy depresyjne BDI.

Analiza wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Lęk jako stan STAI

Niniejszą analizę i raport opisowy wykonano w Systemie Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego - SZTOS (Hryniewicz, Milewska, 2023). Wizualizację wyników przeprowadzono z wykorzystaniem pakietu graficznego “ggplot2” (Wickham, 2016). W celu weryfikacji wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Lęk jako stan STAI, przeprowadzono jednoczynnikową analizę porównań w układzie dla prób niezależnych. W analizie wzięło udział N = 303 obserwacji w 3 grupach. W grupie Podstawowe, Średnie, Wyższe, było odpowiednio n = 36, 120, 147 badanych obserwacji, co stanowiło następujący % całej badanej próby: 11.90, 39.60, 48.50.

Analiza testem Levene’a (Levene, 1960) wykazała, że zostało spełnione założenie o równości wariancji w testowanych grupach, F(2; 300) = 1.58: p = 0.207 Zmienność wyników w badanych grupach była podobna.

Ze względu na nierówność wariancji zmiennej Lęk jako stan STAI między badanymi grupami, zastosowano poprawkę Welcha (Welch, 1951) na nierówność wariancji. Analiza nie wykazała istotnego wpływu zmiennej Wykształcenie na wyniki zmiennej Lęk jako stan STAI, F(2; 98.06) = 2.15; p = 0.122; Ω² = 0.01. Współczynnik omega kwadrat Ω² wykazał, że zmienna Wykształcenie wyjaśniała około 1% zmienności wyników zmiennej Lęk jako stan STAI. Nasilenie wyników zmiennej Lęk jako stan STAI były podobne w analizowanych grupach zmiennej Wykształcenie. Wyniki analizy przedstawia tabela i rysunek nr 4.

Tabela nr 4

Statystyki opisowe dla zmiennej Wykształcenie pod względem zmiennej Lęk jako stan STAI

Grupa	n	Min	Max	M	SD	SE	Ranga
Podstawowe	36	-2.48	1.35	-0.28	1.01	0.17	133
Średnie	120	-2.48	2.72	-0.04	0.96	0.09	149
Wyższe	147	-2.13	2.72	0.10	1.01	0.08	159

Rysunek nr 4

Oddziaływanie zmiennej Wykształcenie na zróżnicowanie wyników zmiennej Lęk jako stan STAI

Nota: Wąsy błędów na poziomych słupkach przedstawiają błędy standardowe średnich w grupach: Podstawowe, Średnie, Wyższe. Zachodzące na siebie linie wąsów między słupkami przedstawiają podobieństwo wyników w badanych grupach pod względem zmiennej Lęk jako stan STAI. Natomiast, linie wąsów nie zachodzące na siebie przedstawiają istotne różnice między grupami pod względem Lęk jako stan STAI.

Analiza wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Lęk jako cecha STAI

Niniejszą analizę i raport opisowy wykonano w Systemie Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego - SZTOS (Hryniewicz, Milewska, 2023). Wizualizację wyników przeprowadzono z wykorzystaniem pakietu graficznego “ggplot2” (Wickham, 2016). W celu weryfikacji wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Lęk jako cecha STAI, przeprowadzono jednoczynnikową analizę porównań w układzie dla prób niezależnych. W analizie wzięło udział N = 303 obserwacji w 3 grupach. W grupie Podstawowe, Średnie, Wyższe, było odpowiednio n = 36, 120, 147 badanych obserwacji, co stanowiło następujący % całej badanej próby: 11.90, 39.60, 48.50.

Analiza testem Levene’a (Levene, 1960) wykazała, że zostało spełnione założenie o równości wariancji w testowanych grupach, F(2; 300) = 0.62: p = 0.537 Zmienność wyników w badanych grupach była podobna.

Ze względu na nierówność wariancji zmiennej Lęk jako cecha STAI między badanymi grupami, zastosowano poprawkę Welcha (Welch, 1951) na nierówność wariancji. Analiza wykazała istotny wpływ zmiennej Wykształcenie na wyniki zmiennej Lęk jako cecha STAI, F(2; 93.93) = 5.40; p = 0.006; Ω² = 0.03. Współczynnik omega kwadrat Ω² wykazał, że zmienna Wykształcenie wyjaśniała około 3% zmienności wyników zmiennej Lęk jako cecha STAI. Dokładna analiza porównań wielokrotnych parami wykonana metodą Tukeya (Mallows i Tukey, 1991) i współczynnika siły efektu d-Cohena (Cohen, 1988) wykazała, że różnice między grupami:

• Różnica między grupą Średnie a grupą Podstawowe nie była istotna statystycznie p = 0.195. Średnie nasilenie wyników zmiennej Lęk jako cecha STAI w grupie Średnie było statystycznie podobne w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = -0.09; SD = 0.98 vs M = -0.41; SD = 1.12 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.30)

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p = 0.004. Średnie nasilenie wyników zmiennej Lęk jako cecha STAI w grupie Wyższe było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.18; SD = 0.94 vs M = -0.41; SD = 1.12 (siła różnic między tymi grupami była umiarkowana, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.57)

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Średnie nie była istotna statystycznie p = 0.071. Średnie nasilenie wyników zmiennej Lęk jako cecha STAI w grupie Wyższe było statystycznie podobne w porównaniu do wyników w grupie Średnie, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.18; SD = 0.94 vs M = -0.09; SD = 0.98 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.28)

Wyniki analizy przedstawia tabela i rysunek nr 5.

Tabela nr 5

Statystyki opisowe dla zmiennej Wykształcenie pod względem zmiennej Lęk jako cecha STAI

Grupa	n	Min	Max	M	SD	SE	Ranga
Podstawowe	36	-2.22	1.99	-0.41	1.12	0.19	120
Średnie	120	-2.72	2.72	-0.09	0.98	0.09	144
Wyższe	147	-1.94	2.72	0.18	0.94	0.08	166

Rysunek nr 5

Oddziaływanie zmiennej Wykształcenie na zróżnicowanie wyników zmiennej Lęk jako cecha STAI

Nota: Wąsy błędów na poziomych słupkach przedstawiają błędy standardowe średnich w grupach: Podstawowe, Średnie, Wyższe. Zachodzące na siebie linie wąsów między słupkami przedstawiają podobieństwo wyników w badanych grupach pod względem zmiennej Lęk jako cecha STAI. Natomiast, linie wąsów nie zachodzące na siebie przedstawiają istotne różnice między grupami pod względem Lęk jako cecha STAI.

Analiza wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Pozytywny afekt PANAS

Niniejszą analizę i raport opisowy wykonano w Systemie Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego - SZTOS (Hryniewicz, Milewska, 2023). Wizualizację wyników przeprowadzono z wykorzystaniem pakietu graficznego “ggplot2” (Wickham, 2016). W celu weryfikacji wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Pozytywny afekt PANAS, przeprowadzono jednoczynnikową analizę porównań w układzie dla prób niezależnych. W analizie wzięło udział N = 303 obserwacji w 3 grupach. W grupie Podstawowe, Średnie, Wyższe, było odpowiednio n = 36, 120, 147 badanych obserwacji, co stanowiło następujący % całej badanej próby: 11.90, 39.60, 48.50.

Analiza testem Levene’a (Levene, 1960) wykazała, że nie zostało spełnione założenie o równości wariancji w testowanych grupach, F(2; 300) = 10.15: p < 0.001 Zmienność wyników w badanych grupach była istotnie różna.

Ze względu na nierówność wariancji zmiennej Pozytywny afekt PANAS między badanymi grupami, zastosowano poprawkę Welcha (Welch, 1951) na nierówność wariancji. Analiza wykazała istotny wpływ zmiennej Wykształcenie na wyniki zmiennej Pozytywny afekt PANAS, F(2; 139.89) = 258.74; p < 0.001; Ω² = 0.38. Współczynnik omega kwadrat Ω² wykazał, że zmienna Wykształcenie wyjaśniała około 38% zmienności wyników zmiennej Pozytywny afekt PANAS. Dokładna analiza porównań wielokrotnych parami wykonana metodą Tukeya (Mallows i Tukey, 1991) i współczynnika siły efektu d-Cohena (Cohen, 1988) wykazała, że różnice między grupami:

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Pozytywny afekt PANAS w grupie Wyższe było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.22; SD = 0.76 vs M = -1.67; SD = 0.4 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 3.11)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Pozytywny afekt PANAS w grupie Średnie było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.23; SD = 0.9 vs M = -1.67; SD = 0.4 (siła różnic między tymi grupami była mocna, współczynnik d Cohena wynosił d = 2.73)

• Różnica między grupą Średnie a grupą Wyższe nie była istotna statystycznie p = 0.992. Średnie nasilenie wyników zmiennej Pozytywny afekt PANAS w grupie Średnie było statystycznie podobne w porównaniu do wyników w grupie Wyższe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.23; SD = 0.9 vs M = 0.22; SD = 0.76 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.01)

Wyniki analizy przedstawia tabela i rysunek nr 6.

Tabela nr 6

Statystyki opisowe dla zmiennej Wykształcenie pod względem zmiennej Pozytywny afekt PANAS

Grupa	n	Min	Max	M	SD	SE	Ranga
Podstawowe	36	-2.72	-1.22	-1.67	0.40	0.07	18.5
Średnie	120	-1.13	2.94	0.23	0.90	0.08	168.4
Wyższe	147	-1.13	2.33	0.22	0.76	0.06	171.3

Rysunek nr 6

Oddziaływanie zmiennej Wykształcenie na zróżnicowanie wyników zmiennej Pozytywny afekt PANAS

Nota: Wąsy błędów na poziomych słupkach przedstawiają błędy standardowe średnich w grupach: Podstawowe, Średnie, Wyższe. Zachodzące na siebie linie wąsów między słupkami przedstawiają podobieństwo wyników w badanych grupach pod względem zmiennej Pozytywny afekt PANAS. Natomiast, linie wąsów nie zachodzące na siebie przedstawiają istotne różnice między grupami pod względem Pozytywny afekt PANAS.

Analiza wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Negatywny afekt PANAS

Niniejszą analizę i raport opisowy wykonano w Systemie Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego - SZTOS (Hryniewicz, Milewska, 2023). Wizualizację wyników przeprowadzono z wykorzystaniem pakietu graficznego “ggplot2” (Wickham, 2016). W celu weryfikacji wpływu zmiennej Wykształcenie na zmienną Negatywny afekt PANAS, przeprowadzono jednoczynnikową analizę porównań w układzie dla prób niezależnych. W analizie wzięło udział N = 303 obserwacji w 3 grupach. W grupie Podstawowe, Średnie, Wyższe, było odpowiednio n = 36, 120, 147 badanych obserwacji, co stanowiło następujący % całej badanej próby: 11.90, 39.60, 48.50.

Analiza testem Levene’a (Levene, 1960) wykazała, że zostało spełnione założenie o równości wariancji w testowanych grupach, F(2; 300) = 2.25: p = 0.108 Zmienność wyników w badanych grupach była podobna.

Ze względu na nierówność wariancji zmiennej Negatywny afekt PANAS między badanymi grupami, zastosowano poprawkę Welcha (Welch, 1951) na nierówność wariancji. Analiza wykazała istotny wpływ zmiennej Wykształcenie na wyniki zmiennej Negatywny afekt PANAS, F(2; 91.92) = 9.75; p < 0.001; Ω² = 0.06. Współczynnik omega kwadrat Ω² wykazał, że zmienna Wykształcenie wyjaśniała około 6% zmienności wyników zmiennej Negatywny afekt PANAS. Dokładna analiza porównań wielokrotnych parami wykonana metodą Tukeya (Mallows i Tukey, 1991) i współczynnika siły efektu d-Cohena (Cohen, 1988) wykazała, że różnice między grupami:

• Różnica między grupą Średnie a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p = 0.047. Średnie nasilenie wyników zmiennej Negatywny afekt PANAS w grupie Średnie było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = -0.12; SD = 0.96 vs M = -0.56; SD = 1.18 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.41)

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Podstawowe była istotna statystycznie p < 0.001. Średnie nasilenie wyników zmiennej Negatywny afekt PANAS w grupie Wyższe było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Podstawowe, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.24; SD = 0.9 vs M = -0.56; SD = 1.18 (siła różnic między tymi grupami była umiarkowana, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.76)

• Różnica między grupą Wyższe a grupą Średnie była istotna statystycznie p = 0.007. Średnie nasilenie wyników zmiennej Negatywny afekt PANAS w grupie Wyższe było statystycznie większe w porównaniu do wyników w grupie Średnie, nasilenie tych wyników wynosiło odpowiednio M = 0.24; SD = 0.9 vs M = -0.12; SD = 0.96 (siła różnic między tymi grupami była słaba, współczynnik d Cohena wynosił d = 0.39)

Wyniki analizy przedstawia tabela i rysunek nr 7.

Tabela nr 7

Statystyki opisowe dla zmiennej Wykształcenie pod względem zmiennej Negatywny afekt PANAS

Grupa	n	Min	Max	M	SD	SE	Ranga
Podstawowe	36	-2.06	2.48	-0.56	1.18	0.20	104
Średnie	120	-2.72	2.13	-0.12	0.96	0.09	141
Wyższe	147	-2.40	2.48	0.24	0.90	0.07	173

Rysunek nr 7

Oddziaływanie zmiennej Wykształcenie na zróżnicowanie wyników zmiennej Negatywny afekt PANAS

Nota: Wąsy błędów na poziomych słupkach przedstawiają błędy standardowe średnich w grupach: Podstawowe, Średnie, Wyższe. Zachodzące na siebie linie wąsów między słupkami przedstawiają podobieństwo wyników w badanych grupach pod względem zmiennej Negatywny afekt PANAS. Natomiast, linie wąsów nie zachodzące na siebie przedstawiają istotne różnice między grupami pod względem Negatywny afekt PANAS.

Bibliografia

Cohen, J. (2013). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences. Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203771587

Hryniewicz, K., Milewska, A. (2023). SZTOS: System Zautomatyzowanego Tworzenia Opisu Statystycznego (Wersja SZTOS) [Oprogramowanie]. https://sztos-it.com/

Levene H (1960). “Robust Tests for Equality of Variances.” In Olkin I, others (eds.), Contributions to Probability and Statistics: Essays in Honor of Harold Hotelling. Stanford University Press, Palo Alto, CA.

Mallows, C. L., & Tukey, J. W. (1991). The collected works of John W. tukey. Philadelphia, PA: Chapman & Hall/CRC.

Welch, B. L. (1951). On the Comparison of Several Mean Values: An Alternative Approach. Biometrika, 38(3/4), 330–336. https://doi.org/10.2307/2332579

Wickham, H. (2016). ggplot2: Elegant Graphics for Data Analysis. Springer-Verlag New York. ISBN 978-3-319-24277-4

Załącznik A